Taxateur motiveert waardering van object als zelfstandige halfvrijstaande woning voldoende

De klacht betreft een taxatierapport van een woning dat is opgesteld in het kader van een echtscheiding. De taxateur waardeert het object als een zelfstandige halfvrijstaande woning en komt tot een aanzienlijk hogere marktwaarde dan een eerder door een andere taxateur uitgebracht rapport. Klager voert aan dat het object had moeten worden aangemerkt als een onzelfstandige wooneenheid in een inwoonsituatie en, gelet op de feitelijke bewoning, als verhuurde staat had moeten worden gewaardeerd. Daarnaast klaagt hij over de gang van zaken rond de opdrachtverlening, eerdere uitlatingen van de taxateur en een vermeende beïnvloeding door de opdrachtgever.

De taxateur verweert zich door toe te lichten dat nader onderzoek hem tot een andere conclusie brengt dan zijn eerdere voorlopige inschatting. Volgens hem is sprake van een functioneel zelfstandige woning met eigen voorzieningen, een eigen toegang, een afzonderlijke kadastrale positie en eigen waarderingskenmerken. Ook licht hij toe waarom hij een eerder teruggegeven opdracht later alsnog heeft geaccepteerd en betwist hij dat zijn oordeel door de opdrachtgever wordt beïnvloed.

Het tuchtcollege stelt vast dat de taxateur zijn keuze om het object als zelfstandige halfvrijstaande woning te beschouwen voldoende heeft gemotiveerd. Dat een andere taxateur tot een andere kwalificatie en waarde is gekomen, betekent volgens het tuchtcollege nog niet dat sprake is van foutief of tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen. Ook de toelichting op de eerdere teruggaaf van de opdracht, de latere aanvaarding daarvan en het gewijzigde inzicht over de aard van het object acht het tuchtcollege voldoende. Voor de stelling dat de taxateur zich laat leiden door zijn opdrachtgever, vindt het tuchtcollege geen steun in de feiten.

Het tuchtcollege verklaart de klacht ongegrond en legt geen maatregel op.